اگر انسان خويشتن خويش را بشناسد ، حيات ابدى خود را بيش از هر چيزى مىبيند و نسبت به او مهر مىورزد ، و اگر به حيات ابد دل نمىبندد براى آن است كه خودش را نمىشناسد و آنچه باعث شد خودش را نشناسد سرگرمى او به عالم طبيعت و لذايذ حسى آن است . هر چه انسان به لذايذ حسى تن در بدهد از شناخت خويش غافل مىشود و هر چه از خويشتن غافل بماند ، هم از مبدأ آفرينش خود غفلت مىكند و هم از معاد و بازگشت خويش غافل مىماند . قرآن كريم سرّ غفلت انسان از مبدأ را همان غفلت انسان از خويشتن خويش مىداند و مىفرمايد : چون انسان خود را فراموش كرد خداى خود را فراموش كرد و چون خود را نشناخت و به ياد خود نبود و نيست ، قيامت را فراموش كرد و به ياد روز جزا نيست . در پايان سورهء يس چنين آمده : وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَ نَسِىَ خَلْقَهُ قالَ مَنْ يُحْيِى الْعِظامَ وَ هِىَ رَميمٌ » « 1 » در حالى كه آفرينش نخستين خود را از ياد برده براى ما مثلى زد [ و ] گفت : چه كسى اين استخوان‌ها را در حالى كه پوسيده‌اند ، زنده مىكند ؟ اگر نفس خود را ببيند ، نه آن كه او را بفهمد ، بلكه با علم حضورى خود را مشاهده كند كه ذاتش عين ربط به خداست ، حتماً مربوطٌ اليه كه خداى سبحان است به مقدار شهودش مشهود او مىشود . اگر كسى خود را ببيند يقيناً خداى خود را با چشم جان مشاهده خواهد كرد ، چون خود را مشاهده مىكند و خودش حقيقتى است عين ربط به خداى سبحان ، پس خداوند را هم مىبيند ، لكن نه با چشم حسّى ؛ زيرا :

--> ( 1 ) - يس ( 36 ) : 78 .